Γενικά είχαμε ταυτίσει τη ζωή μας με το χρήμα και αυτό ήταν το μέτρο σύγκρισης ανάλογα με την ποσότητά του, ήταν δείγμα εξυπνάδας ή βλακείας, ικανότητας ή ανικανότητας, σεβασμού ή ασέβειας.
Τώρα με τις τράπεζες κλειστές ή χωρίς χρήμα ποιο είναι το μέσο σύγκρισης και μέτρησης; πως θα μετρήσουμε όλα αυτά; πως θα δούμε αν έχουμε αξία ως άνθρωποι; ή μήπως δεν έχουμε;
Τόσο καιρό ζούσαμε σε μια φούσκα, μας ξεπλέναν τον εγκέφαλο καλά - καλά και στη συνέχεια μάς έβαζαν ότι μαλακία ήθελαν χωρίς να βρουν καμία αντίσταση, εμείς ήμασταν απόντες, ασχολούμασταν με άλλα, ασχολούμασταν με άλλες μαλακίες που μας είχαν βάλει στον εγκέφαλο πιο πριν ή καλύτερα είχαμε στρέψει τη συνείδησή μας αλλού, στο τί φόρεσε η μία ή η άλλη, πόσες γκόμενες είχε η μία ή η άλλη, πόσους γκόμενους είχε ο ένας κι ο άλλος, τι θα φορεθεί σήμερα ή αύριο.
Μόνο αυτούς ακούγαμε, τίποτα άλλο εκπαιδευτήκαμε καλά στο να μην ακούμε.
Δεν ακούμε τους μικρότερους γιατί είναι μικρότεροι και άρα πιο χαζοί. Δεν ακούγαμε τους μεγαλύτερους γιατί γεννήθηκαν σε προηγούμενη εποχή και επειδή γεννήθηκαν τότε δεν έχουν καμιά επαφή με το σήμερα. Δεν ακούγαμε αυτόν με τον οποίο συζητούσαμε, όταν διαφωνούσε μαζί μας ήταν βλάκας γιατί δεν είχε τις ίδιες σκέψεις με εμάς, όταν αρχικά διαφωνούσε και κατέληγε να συμφωνήσει, ήταν άβουλο ον που δεν είχε τη δική του κρίση.
Γενικά δεν παιζόμαστε με τίποτα.
Χρειάζεται λοιπόν να κάνουμε την αυτοκριτική μας, φτάνοντας μέχρι το σημείο ακόμα και να πονέσουμε, βασικά αν δεν πονέσουμε δεν θα έχουμε κάνει καλή δουλειά.
Όχι για τον πόνο καθεαυτό γιατί τότε είναι μαζοχισμός.
Αλλά για να βρούμε που κάναμε εμείς λάθη, να τα αποδεχτούμε και να αναλάβουμε την ευθύνη να τα πληρώσουμε, σε οποιαδήποτε τιμή, όλη αυτή η διαδικασία είναι δείγμα ώριμων ανθρώπων, με ευθύνες και που αξίζει κανείς να τους αναθέσει κι άλλες για να μεγαλώσουν περισσότερο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου