Η παιδική κακοποίηση (είτε από άλλα παιδιά, είτε από μεγαλύτερους) είναι ένα φαινόμενο που παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις στις μέρες μας.Κατ’ αρχάς θα πρέπει να αλλάξει το σύνθημα γιατί μόνο και μόνο η ίδια η λέξη φαίρνει στον νου την κακοποίηση και κάτι αρνητικό γενικότερα.
Θα πρέπει να έχουμε μια θετική στάση απέναντι στη ζωή και γενικότερα στα διάφορα προβλήματα που αυτή μας παρουσιάζει. Οπότε θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την αλλαγή του συνθήματος.
Διαβάζοντας κάποια σχόλια παρατήρησα ότι οι περισσότεροι γονείς και γενικότερα οι ενήλικες δεν ξέρουν καν τι είναι ένα παιδί.
Λόγω του ότι τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον με αρκετές μηχανές και μεγαλώνοντας με την τεχνολογία γενικότερα, έχουν την τάση να μαθαίνουν να την χειρίζονται πιο εύκολα σε σχέση με τους ενήλικες. Διαφορετικό χρόνο χρειάζεται ένας ενήλικας να μάθει να χειρίζεται έναν υπολογιστή και πολύ λιγότερο χρόνο χρειάζεται το παιδί, μιας και βρίσκεται στην ηλικία που μπορεί και αφομοιώνει γρήγορα και άμεσα.
Εκεί κρύβεται και το μεγαλύτερο λάθος. Οι ενήλικες έχουν «θεοποιήσει» τα παιδιά τους, τα θεωρούν πολύ έξυπνα και ότι μπορούν να τα καταφέρουν από μόνα τους. Έχουν απομακρυνθεί από αυτά, τα έχουν «παρκάρει» μπροστά σε οθόνες μιας και οι ίδιοι είναι απορροφημένοι από την καθημερινότητα, σε παιδικούς σταθμούς, όπου ένας άνθρωπος θα πρέπει να φέρει βόλτα περισσότερα παιδιά από αυτά που οι γονείς δεν μπορούν, ή ακόμα και στους παπούδες που είναι άνθρωποι με μειωμένες φυσικές αντοχές, δεν έχουν το δικαίωμα της άμεσης επέμβασης στα παιδιά και αντί να εκπαιδεύουν τα παιδιά, φτάνουμε στο σημείο εκείνα να χειραγωγούν τους παπούδες.
Πιστεύουν ότι λόγω τις εξυπνάδας μπορούν και να προστευθούν. Αλλά πόσοι ενήλικες άλλωστε δεν πέφτουν θύματα απάτης;
Οι γονείς προσπαθούν να αντικαταστήσουν τη φυσική τους παρουσία είτε με δώρα, ή ακόμα με χρήματα. Λάθος. Τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς, να τους διαβάσουν να τους λύσουν τις άπειρες απορίες που έχουν, να μιλήσουν με αυτά και γενικά χρειάζονται ανθρώπους να τα εκαιδεύσουν. Οι ως τώρα λύσεις χρειάζεται να αναθεωρηθούν.
Αν δεν το κάνουν οι γονείς, κάποιος άλλος θα βρεθεί να το κάνει και τότε τα πράγματα θα είναι άσχημα.
Διαβάζοντας τα σχόλια σε άρθρο που αναφερόταν στο περιστατικό με τον παιδεραστή και που είχε τον διάλογο με δεκατριάχρονο, πολλοί γονείς σχολίαζαν ότι πιθανόν να πρόκειται για παιδί με νοητικά προβλήματα. Λάθος. Ένα παιδί είναι ένα παιδί, δεν έχει ακόμα ενσωματωθεί πλήρως σ’ αυτόν τον κόσμο, λόγω της ηλικίας της αθωότητας που βρίσκεται θεωρεί πως όλα είναι έτσι, δεν πονηρεύεται εύκολα, επειδή έχει ανάγκη από αγάπη και που οι περισσότεροι από τον περίγυρό του είναι διατεθημένοι να του την προσφέρουν, θεωρεί πως όλοι θα το κάνουν.
Τα παιδιά θα πρέπει να εκπαιδευτούν στο να σέβονται τους μεγαλύτερους χωρίς να τους φοβούνται, ξέρω ότι είναι κάτι που είναι δύσκολο και θέλει πολύ χρόνο, αλλά μόνο έτσι μπορεί και πρέπει να γίνει.
Θα πρέπει οι γονείς να μιλούν με τα παιδιά τους όσο είναι ακόμα μικρά, γιατί έτσι θα μιλούν μαζί τους και όταν μεγαλώσουν. Θα πρέπει να τους κερδίσουν την εμπιστοσύνη και όσο είναι μικρά είναι σχετικά εύκολο, γιατί οι γονείς είναι τα πρώτα πρότυπα των παιδιών τους, όσο μεγαλώνουν θα αλλάζουν τα πρότυπα τους και θα θέλουν να μοιάσουν εκείνους που τα έχει κερδίσει και κεντρίσει το ενδιαφέρον.
Μόνο έτσι θα μπορέσει να μειωθεί η παιδική βία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου